گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان

گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان

گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان راهکارهای مختلفی دارد که توسط گفتاردرمانگر تشخیص داده می شود از چه روشی استفاده شود. اما ابتدا به صورت کلی به موضوع آپراکسی در کودکان نگاهی بیندازیم. آپراکسی گفتاری در دوران کودکی (CAS) نوعی اختلال گفتاری غیرمعمول است که در آن کودک هنگام صحبت کردن، در انجام حرکات دقیق برای ساخت گفتار مشکل دارد.

در CAS، مغز برای تهیه برنامه های حرکات گفتاری دچار مشکل می شود. در این اختلال، عضلات گفتاری ضعیف نیستند، اما عملکرد طبیعی ندارند زیرا مغز در هدایت یا هماهنگی حرکات مشکل دارد.

برای صحبت کردن به شیوه صحیح، مغز کودک باید بیاموزد که چگونه برنامه هایی تنظیم کند که به عضلات گفتاری وی بگوید که چطور لب ها، فک و زبان به طریقی حرکت کنند که منجر به صداها و کلمات دقیق با سرعت و ریتم طبیعی شود.

آپراکسی در کودکان (CAS) اغلب با گفتاردرمانی درمان می شود، در این روش کودکان روش صحیح گفتن کلمات، هجاها و عبارات را با کمک متخصص گفتار درمانی انجام می دهند. خدمات گفتاردرمانی را می توانید با مراجعه به کلینیک و یا از طریق گفتاردرمانی در منزل دریافت کنید.

علائم آپراکسی در کودکان

کودکان مبتلا به آپراکسی گفتاری (CAS) ممکن است علائم یا ویژگی های گفتاری زیادی داشته باشند که بسته به سن و شدت مشکلات گفتاری آنها متفاوت است.

  • تأخیر در شروع کلمات اول
  • گفتن تعداد محدودی از کلمات
  • توانایی تشکیل فقط چند حرف صامت یا مصوت

این علائم معمولاً در سنین 18 ماهگی تا 2 سالگی مشاهده می شود و ممکن است کودک مشکوک به CAS باشد.

از آنجایی که کودکان معمولاً در سنین 2 تا 4 سالگی، گفتار بیشتری تولید می کنند، ویژگی هایی که احتمالاً نشان دهنده CAS هستند عبارتند از:

  • تلفظ نادرست حروف صامت و مصوت
  • تفکیک هجا در کلمات یا بین کلمات
  • مشکل در صداسازی، مثلا هنگام تلفظ حرف “پ”، تلفظ حرف “ب” به گوش برسد

بسیاری از کودکان مبتلا به CAS در به حرکت در آوردن فک، لب و زبان خود به موقعیت های صحیح برای ایجاد صدا مشکل دارند و یا ممکن است در حرکت روان به صدای بعدی مشکل داشته باشند. بسیاری از کودکان مبتلا به CAS همچنین دارای مشکلات زبانی مانند کمبود تعداد واژگان یا مشکل در ترتیب کلمات هستند.

برخی از علائم می توانند مختص آپراکسی باشند که برای تشخیص اختلال کمک خواهند کرد. با این حال، برخی از علائم آپراکسی در کودکان با علائم انواع دیگر اختلالات گفتاری یا زبانی مشترک است. اگر کودک فقط علائمی دارد که هم در CAS وجود دارد و هم در انواع دیگر اختلالات گفتاری یا زبانی، تشخیص CAS دشوار است.

برخی از ویژگی ها به تشخیص آپراکسی در کودکان از سایر انواع اختلالات گفتاری کمک می کند. مواردی که به طور خاص با آپراکسی مرتبط هستند عبارتند از:

  • مشکل در حرکت هموار از یک صدا، هجا یا کلمه به دیگری
  • آزمودن حرکت های مختلف فک، لب یا زبان برای ایجاد حرکت صحیح برای صداهای گفتاری
  • تحریف مصوت ها، مانند تلاش برای استفاده از مصوت صحیح، اما نادرست گفتن آن
  • اشتباه در تلفظ حرکات و سکون هجاهای یک کلمه
  • تلفظ یکسان همه ی هجاهای یک کلمه از لحاظ تأکید، حرکت و سکون
  • جداسازی هجا ها، مانند وقفه یا فاصله بین هجا
  • تناقض، مانند اشتباهات مختلف هنگام تلاش برای گفتن یک کلمه برای بار دوم
  • مشکل در تقلید از کلمات ساده

سایر خصوصیات در اکثر کودکان دارای مشکلات گفتاری یا زبانی دیده می شوند و در تشخیص CAS مفید نیستند. ویژگی هایی که هم در کودکان مبتلا به آپراکسی و هم در کودکان مبتلا به انواع دیگر اختلالات گفتاری یا زبانی مشاهده می شود عبارتند از:

  • زمزمه کمتر یا تولید صدای کمتر در سنين 7 تا 12 ماهگي نسبت به حد معمول
  • تأخیر در گفتن اولین کلمات (بعد از سن 12 تا 18 ماهگی)
  • استفاده از تعداد محدود صامت و مصوت
  • حذف مکرر صداها
  • استفاده از گفتاری که درک آن مشکل است

علل بروز آپراکسی در کودکان

آپراکسی گفتاری در کودکان (CAS) دلایل مختلفی دارد، اما در بسیاری از موارد نمی توان علت آن را تعیین کرد. پزشکان اغلب مشکلی را در مغز کودک مبتلا به CAS مشاهده نمی کنند. این اختلال ممکن است نتیجه مشکلات مغزی (عصبی) یا آسیبی مانند سکته مغزی، عفونت یا ضربه مغزی باشد.

CAS همچنین ممکن است به عنوان نشانه ای از یک اختلال ژنتیکی، سندرم یا شرایط متابولیکی رخ دهد. به عنوان مثال، CAS در کودکان مبتلا به گالاکتوزمی بیشتر اتفاق می افتد.

کودکان مبتلا به آپراکسی خطاهای صوتی معمول در رشد را ندارند. آنها برای پیشرفت حداکثر به گفتاردرمانی نیاز دارند.

عوامل خطرساز

به نظر می رسد ناهنجاری های ژن FOXP2 خطر آپراکسی در کودکان (CAS) و سایر اختلالات گفتاری و زبانی را افزایش می دهد. ژن FOXP2 ممکن است در چگونگی توسعه اعصاب و مسیرهای مغزی دخیل باشد. محققان همچنان به بررسی این موضوع می پردازند که چگونه ناهنجاری های ژن FOXP2 بر هماهنگی حرکتی و پردازش گفتار و زبان در مغز تأثیر می گذارد.

عوارض پیش رو

بسیاری از کودکان مبتلا به آپراکسی گفتاری مشکلات دیگری دارند که بر توانایی آنها در برقراری ارتباط تأثیر می گذارد. این مشکلات ناشی از CAS نیست ، اما ممکن است همراه با CAS دیده شوند. علائم یا مشکلاتی که اغلب همراه با CAS وجود دارد عبارتند از:

  • تاخیر در یادگیری زبان، مانند مشکل در درک گفتار، کاهش واژگان یا مشکل در استفاده از دستور زبان صحیح هنگام کنار هم قرار دادن کلمات در یک عبارت یا جمله
  • تاخیر در رشد فکری و حرکتی و مشکلات خواندن، املا و نوشتن
  • مشکلات مربوط به مهارت های حرکتی درشت و ظریف یا هماهنگی
  • حساسیت بیش از حد، که در آن کودک ممکن است از برخی بافت های لباس یا بافت برخی غذاها خوشش نیاید، یا کودک مسواک زدن را دوست نداشته باشد.

جلوگیری

تشخیص و درمان آپراکسی در کودکان در مراحل اولیه می تواند خطر تداوم طولانی مدت این مشکل را کاهش دهد. اگر فرزند شما با مشکلات گفتاری روبرو است، بهتر است هرچه سریعتر، یک متخصص گفتاردرمانی کودک را ارزیابی کند.

تشخیص آپراکسی در کودکان

برای ارزیابی وضعیت کودک، متخصص گفتاردرمانی کودک علائم و سابقه پزشکی کودک را بررسی می کند، ماهیچه های مورد استفاده برای گفتار را معاینه می کند و نحوه تولید صداها، کلمات و عبارات گفتاری کودک را بررسی می کند. گفتاردرمانگر همچنین مهارت های زبانی کودک را ارزیابی می کند، مانند دایره واژگان، ساختار جمله و توانایی درک گفتار.

تشخیص CAS بر اساس یک آزمایش یا مشاهده ی واحد انجام نمی شود. بلکه به الگوی مشکلاتی که دیده می شود بستگی دارد. آزمایشات اختصاصی انجام شده در طول ارزیابی به سن کودک، توانایی همکاری و شدت مشکل گفتاری بستگی دارد.

تشخیص آپراکسی در کودکان گاهی اوقات دشوار است، به ویژه هنگامی که کودک بسیار کم صحبت می کند یا در تعامل با گفتاردرمانگر مشکل دارد.

ارزیابی آپراکسی در کودکان
ارزیابی آپراکسی در کودکان

تشخیص اینکه آیا فرزند شما علائم CAS را نشان می دهد، بسیار مهم است، زیرا CAS متفاوت از سایر اختلالات گفتاری درمان می شود.

آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تست های شنوایی. پزشک ممکن است آزمایش شنوایی را برای تعیین اینکه آیا مشکلات شنوایی می تواند در مشکلات گفتاری کودک موثر باشد، تجویز کند.
  • ارزیابی دهانی – حرکتی. متخصص گفتاردرمانی لب ها، زبان، فک و کام کودک را از نظر وجود مشکلات ساختاری از قبیل گره زبان یا شکاف کام یا سایر مشکلات مانند کم شدن حجم عضلات بررسی می کند. تون عضلانی کم معمولاً با CAS ارتباط ندارد، اما ممکن است نشانه سایر بیماری ها باشد.
  • ارزیابی گفتار. توانایی کودک در ایجاد صدا، کلمات و جملات در هنگام بازی یا سایر فعالیت ها بررسی می شود. ممکن است از فرزند شما خواسته شود تا نام را چند عکس را که به آنها نشان داده می شود بگویند تا ببیند آیا در ایجاد صداهای خاص یا گفتن کلمات یا هجا های خاص مشکل دارد یا خیر. متخصص گفتاردرمانی کودک ممکن است هماهنگی و روان بودن حرکت کودک در گفتار را در حین انجام کارها ارزیابی کند.
تشخیص آپراکسی در کودکان
تشخیص آپراکسی در کودکان

گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان

متخصص گفتاردرمانی کودک معمولاً درمانی را ارائه می دهد که تمرکز آن روی تمرین هجاها، کلمات و عبارات است.

هنگامی که CAS نسبتاً شدید است، کودک ممکن است به گفتار درمانی مکرر، سه تا پنج بار در هفته نیاز داشته باشد. با بهبود کودک، دفعات گفتاردرمانی ممکن است کاهش یابد.

کودکان مبتلا به CAS به طور کلی از درمان به صورت فردی بهره بیشتری می برند. درمان به صورت تک نفره به کودک این امکان را می دهد تا در هر جلسه وقت بیشتری برای تمرین گفتار داشته باشد.

این مهم است که کودکان در هر جلسه گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان مقدار قابل توجهی تمرین گفتن کلمات و عبارات را داشته باشند. یادگیری گفتن کلمات یا عبارات با تکرار و تمرین امکان می پذیرد.

از آنجا که کودکان مبتلا به CAS در برنامه ریزی حرکات گفتاری مشکل دارند، گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان اغلب توجه کودک را به صدا و درک حرکات گفتاری معطوف می کند.

گفتاردرمانگر ممکن است از انواع مختلف نشانه ها در گفتاردرمانی استفاده کند. به عنوان مثال، ممکن است از کودک بخواهد که با دقت گوش کند و نظاره گر شکل گیری کلمه یا عبارت مورد نظر با دهان خود باشد. همچنین ممکن است صورت کودک را هنگام تولید صداها یا هجاهای خاص، لمس کند. به عنوان مثال ، با استفاده از دستان خود به کودک کمک کند تا لب های خود را بچرخاند و بگوید “اوو”.

گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان
گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان

هر روش با دیگری متفاوت است و برای درمان آپراکسی در کودکان، این روش ها برتری خاصی نسبت به یکدیگر ندارند و بسته به شرایط مورد استفاده قرار می گیرند.

اما برخی از اصول کلی مهم گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان عبارتند از:

  • تمرینات گفتاری. گفتاردرمانگر كودك شما بر تمرينات گفتاري تمركز خواهد كرد، مانند درخواست از كودک براي گفتن كلمات يا عبارات در طول جلسه درمان.
  • تمرینات صوتی و حرکتی. از کودک خواسته می شود که به گفتاردرمانگر در حالی که کلمه یا عبارت مورد نظر را می گوید گوش دهد و دهان او را نگاه کند. با تماشای دهان گفتاردرمانگر، کودک حرکات همراه با صداها را نیز می بیند.
  • تمرین صحبت کردن. به احتمال زیاد کودک در حین گفتاردرمانی، هجا، کلمات یا عبارات را بجای صداهای مجزا تمرین می کند. کودکان مبتلا به CAS نیاز به تمرین ایجاد حرکات از یک صدا به دیگری دارند.
  • تمرین حروف صدادار. از آنجا که بسیاری از کودکان مبتلا به CAS حروف مصوت را مخدوش تلفظ می کنند، گفتاردرمانگر کودک ممکن است کلماتی را برای کودک انتخاب کند که حاوی حروف صدادار در انواع مختلف هجایی باشد.
  • یادگیری گام به گام. اگر کودکی مبتلا به CAS شدید باشد، گفتاردرمانگر ممکن است در ابتدا از مجموعه ای از کلمات تمرینی استفاده کند و با بهبود کودک به تدریج تعداد کلمات را برای تمرین افزایش دهد.

تمرینات گفتاردرمانی برای آپراکسی در کودکان در خانه

از آنجا که تمرین گفتار بسیار مهم است، گفتاردرمانگر، شما را ترغیب می کند تا در خانه در تمرینات گفتاری کودک شرکت کنید. وی ممکن است کلماتی و عباراتی را برای تمرین با کودک در خانه به شما بدهد که کودک در گفتاردرمانی آموخته است. هر جلسه تمرین در منزل می تواند کوتاه باشد، مثلاً پنج دقیقه طول بکشد و روزی دو بار با کودک خود تمرین کنید.

کودکان همچنین باید کلمات و عبارات را در موقعیت های واقعی زندگی تمرین کنند. شرایطی را ایجاد کنید که برای کودک مناسب باشد که خود به خود کلمه یا عبارت را بیان کند. به عنوان مثال، هر بار که مادر وارد اتاق می شود، از فرزند خود بخواهید که “سلام مامان” بگوید. تمرین کلمات یا عبارات در موقعیت های زندگی واقعی، گفتن خودکار کلمات تمرینی را برای کودک آسان می کند.

شما و خانواده تان می توانید با فرزند خود در خانه کار کنید تا مهارت های گفتاری و زبانی او را ارتقا دهید. تمرینات خانگی، علاوه بر جلسات گفتاردرمانی در منزل، می تواند به پیشرفت فرزند شما کمک کند. در حین تمرین مهارت های گفتاری و زبانی، کودک خود را تشویق و حمایت کنید. حمایت شما می تواند به کودک شما کمک کند احساس کند که کارش خوب است و در حال پیشرفت است.

اگر علاوه بر گفتاردرمانی، تحت فیزیوتراپی یا کاردرمانی نیز می باشد، سعی کنید جلسات درمانی را در زمان های مختلف برنامه ریزی کنید تا کودک از روند درمان زیاد خسته نشود.

به اشتراک بگذارید

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email

بیشتر بخوانید | مقالات مرتبط

فیزیوتراپی کمر در منزل
فیزیوتراپی کمر در منزل

فیزیوتراپی کمر در منزل – ارائه خدمات تخصصی توسط بهترین درمانگران ایران | توان‌هاب

فیزیوتراپی پا در منزل
فیزیوتراپی پا در منزل

فیزیوتراپی پا در منزل – ارائه خدمات تخصصی توسط بهترین درمانگران ایران | توان‌هاب